Blog-de-naieveling

De naïeveling, geen lieveling

Daar zat ik dan, 30 september 2016. Zo trots als een pauw, op de vensterbank van een oud schoolgebouw. Mijn hoofd vol mooie plannen. Een prachtig rouwcentrum met twee 24-uurs kamers waar families dag en nacht terecht kunnen om in een huiselijke sfeer afscheid te nemen van hun dierbare. Met een grote aula die ook te veranderen is naar een kleinere, zodat kleinere families niet zo verloren zitten in een grote zaal. Een ruime hal, zodat iedereen die moet wachten voor het condoleren binnen kan staan wanneer het regent of koud is. Een mooie keuken voor een uitgebreide catering. Dit moest toch iedereen wel mooi vinden…

Wat was ik naïef. Er kwam verzet. Veel verzet. Bezwarenprocedures, petities, rechtszaken, media aandacht, asbest onderzoek, vleermuizenonderzoek, fauna onderzoek en een uitzending op het NOS jeugdjournaal. Het werd een heksenjacht. Het kwam als een klap, een schok. De reacties van de sportschool, de school, de omwonenden had ik niet zien aankomen. Sommige reacties op een Sliedrechtse nieuwspagina vond ik moeilijk om te lezen. Ik zou respectloos en een geldwolf zijn, over lijken gaan, werd beschuldigd van vriendjespolitiek en dealtjes sluiten, ik ben bedreigd en indirect beschuldigd van dood door schuld.

De bezwaarmakers begrijpen mijn plannen niet en ik begrijp hun bezwaren niet. Zij willen niet geconfronteerd worden met een rouwcentrum en de dood (en in hoeverre is dat?). Ik schrik van die verharding. Of is het de angst voor het onbekende en het niet weten hoe er mee om te gaan? Ik hoop het laatste, want ik ben er juist van overtuigd dat een rouwcentrum onderdeel van een gemeenschap moet zijn en niet ergens achteraf op een industrieterrein thuishoort. Verlies en verdriet horen een integraal en geaccepteerd onderdeel van de samenleving te zijn. We worden er uiteindelijk allemaal mee geconfronteerd. We moeten daar niet voor weglopen, maar er juist voor elkaar zijn.

Ook al gingen we in gesprek, hier kwamen we niet uit. Gelukkig hebben we dan de wet. Op grond van de wet heeft de gemeente geen redenen kunnen vinden om de vergunning niet af te geven. Vervolgens werden ook zij beschuldigd van vriendjespolitiek, het spelen van smerige spelletjes, dealtjes sluiten en kregen zij het verwijt dat ze niet naar de bezwaarmakers geluisterd zouden hebben. Ik deel die mening niet. We zijn inmiddels twee jaar verder. En het wil niet zeggen wanneer je je gelijk niet krijgt, dat er niet naar je geluisterd is.

Het is me niet in mijn koude kleren gaan zitten, maar het heeft me nooit weerhouden om door te gaan. Ik houd het doel in zicht. En nu kunnen we EIN-DE-LIJK gaan beginnen. De voorbereidingen zijn in volle gang. In oktober wordt het gebouw gesloopt en kunnen we het nieuwe pand gaan realiseren. En wat de bezwaarmakers betreft? Ik denk dat dat uiteindelijk allemaal goed gaat komen. Wellicht kunnen we elkaar in de toekomst juist versterken. Ik ga voor en hoop op wederzijds respect. Het gaat tenslotte niet om mij maar om de overledene en zijn of haar nabestaanden. Ieder mens is uniek en verdient een waardig afscheid.